حکایت دوست ما در آینه حافظ

فکر بلبل همه آن است که گل شد يارش
گل در انديشه که چون عشوه کند در کارش

دلربايي همه آن نيست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش

جاي آن است که خون موج زند در دل لعل
زين تغابن که خزف مي_شکند بازارش

بلبل از فيض گل آموخت سخن ور نه نبود
اين همه قول و غزل تعبيه در منقارش

اي که در کوچه معشوقه ما مي_گذري
بر حذر باش که سر مي_شکند ديوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدايا به سلامت دارش

صحبت عافيتت گر چه خوش افتاد اي دل
جانب عشق عزيز است فرومگذارش

صوفي سرخوش از اين دست که کج کرد کلاه
به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به ديدار تو خوگر شده بود
نازپرورد وصال است مجو آزارش