آقای مرتضوی آینه حقوق بشر مدل ایرانی

. اهميت سئوال آن جاست که بدانيم قوه قضاييه که رياستش مشاوری مانند جواد لاريجانی دارد که با چهان آشناست و زبان جهانيان می داند و دسترس به کسانی دارد مانند حسين ميرمحمد صادقی – سخنگوی سابق اين قوه - و ده ها استاد حقوق بين المللی و ديپلومات هائی مانند سيروس ناصری که سال ها در همين کميسيون حضور داشتند و مذاکره گران خبره که در مواقع حساس قابليت خود را نشان داده اند. پس چرا نماينده قوه قضاییه در اجلاس بين المللی بايد آقای مرتضوی باشد. کسی که نه تنها هيچ زبان خارجی نمی داند بلکه در ادای زبان مادری هم چنان خبره نيست.

حتی اگر محرز شود همه اطلاعات و اخباری که درباره نقش داشتن آقای مرتضوی در ماجرای قتل خانم زهرا کاظمی منتشر شده، به کلی خطاست و بر تصميم گيرندگان قطعی شده باشد که وی را در آن خشونت مهلک و پرهزينه [برای نظام] هيچ نقش و سهمی نبوده است. باز اين سئوال به جای خود باقی است که چرا کسی با سابقه و کارنامه آقای مرتضوی به عنوان نماينده ايران در شورای حقوق بشر تعيين می شود. مگر آن که فرض بر اين باشد که نظام با علم و اطلاع به چنين انتخابی دست زده تا به مخالفان خود و مدافعان آزادی بيان و حقوق بشر پيام برساند که اولا نظام جهانی چندان بر منهج عدل نيست که بعضی گمان می برند و دل به آن بسته دارند، ديگر آن که نظام چندان قدرتمندست که هيچ هراسی از جنجال ها و تبليغات و احيانا اعمال ديگران به سر راه نمی دهد.
مسعود بهنود