شمع و حیات

نوری بر تاریک خانه اوین می تابد. ناباورانه ‏امید بستم که این آخرین قربانی اوین باشد. سد افسوس که چنین نشد و اینک در تابستان هشتاد و پنج در سوگ ‏اکبرمحمدی، هم بند دیگری باید نشست. ‏
چرا دماوند چنین خاموش ایستاده است. ‏
به یاد همه یاران به خون غلتیده و هم بند از دست رفته ام، جمعه سیزدهم مرداد، ساعت هشت شب، شمعی ‏روشن نموده و دست های خود را به نشانه خشم و بیزاری از هیولای مرگ، مشت خواهم نمود. ‏
تهران، دهم مرداد ۱۳۸٥‏عباس امیر انتظام ‏